Ίππος και διαίσθηση - Συνέχεια ανάλυσης του μύθου του Ηνιόχου

Η ουσία της ψυχής του ανθρώπου στη φυσική της κατάσταση είναι όμοια με εκείνη του ίππου. Ατίθαση, θαρραλέα, ελεύθερη. Τιθασευμένος ο ίππος, από τον ηνίοχο/λογιστικό, καθίσταται πολύτιμος και προσφιλής σύντροφος, όχι μόνο των άλλοτε καθημερινών αναγκών των μετακινήσεων του ανθρώπου, αλλά το σημαντικότερο είναι ότι είναι απαραίτητος, αγαπημένος σύντροφος του στο πόλεμο. Δεν υπάρχει άλλο τετράποδο , το οποίο να ακολουθεί τον άνθρωπο στις πολεμικές του επιχειρήσεις άνευ δισταγμού, ατρόμητο αλλά και υπάκουο. 

 

Αλληγορικά, όταν η ενστικτώδης ενέργεια και η συναισθηματική φύση χαλιναγωγηθούν , το άλογο μέρος της ψυχής αποδεχόμενο τον αναβάτη/ιππέα/λογική μεταλλάσσεται, επειδή η τιθάσευση του ανεξέλεγκτου πάθους , δια της λογικής, οδηγεί στην αυτοσυνείδηση.  

Εάν η δύναμη του αλόγου μέρους της ψυχής δεν αποδεχθεί το χαλινό του ιππέα, τότε το λογικό μέρος θα εκμηδενίσει ολοκληρωτικά τη δράση του αλόγου και θα καταστεί ο δυνάστης του, κακοποιώντας ή αγνοώντας τις ανάγκες του αλόγου μέρους της και αυτό είναι καταστροφικό. 

Η σχέση μεταξύ λογικού και αλόγου, μεταξύ ιππέα και ίππου, πρέπει να είναι η αρμονική σχέση βαθύτατου έρωτα. Ο πραγματικός ιππέας δεν χρειάζεται χαλινό και μαστίγιο , για να κατευθύνει τον ίππο του, ελέγχει τη δύναμη του. Ο ίππος καθίσταται υπάκουος και κινείται σύμφωνα με την επιθυμία του ιππέα, εάν αυτός δεν τον πιέσει και δεν καθυποτάξει την ορμητική ευαισθησία του ζώου. 

Τότε η διαισθητική γνώση των φαινομένων, αυτά που εκδηλώνονται στη φύση, συλλαμβάνεται από το ενστικτώδες μέρος της ψυχής. Εάν το λογικό μέρος περιφρονήσει τη κρυμμένη σοφία της φύσης, θα στερηθεί αυτή την αόρατη πτυχή της εσωτερικής , αφανούς πηγής γνώσης. Ο ενστικτώδης φορέας, και όχι ο λογικός , είναι ο προ – βλέπων τα αόρατα και μέλλοντα να συμβούν, ίχνη των οποίων βρίσκονται ήδη παρόντα αλλά αόρατα στη λογική.

Το ένστικτο δεν πρέπει να απονεκρωθεί και το συναίσθημα να εξαφανιστεί από τη προσωπική σχέση μεταξύ ιππέα και ίππου, λογικού/αλόγου, διότι τότε η ψυχή θα χάσει την ασφαλιστική δικλείδα της έκφρασης του αλόγου της μέρους, του ενστίκτου. Επί πλέον, εάν ο ιππέας καταστρέψει με τη στείρα λογική του την ευαισθησία του , θα μετατραπεί σε δυνάστη. Εάν ο ιππέας καταστρέψει τον ίππο/άλογο, δεν θα έχει επαφή με τη πηγή της μυστηριακής σοφίας της φύσης.       

Κάποτε η ψυχή επικοινωνούσε απευθείας με τη φύση, για να επιβιώσει από τους κινδύνους, οι οποίοι την απειλούσαν πανταχόθεν. Η κληρονομιά εκείνης της γνώσης παρέμεινε αποτυπωμένη , ως αρμοδιότητα του άλογου μέρους . Τα τότε αποθέματα μεταλλάχθηκαν σε δημιουργική ορμή, για να μετατραπούν σε καταστροφική μανία.

Εάν ο ιππέας βασιστεί μόνο στη στείρα λογική , θα στερηθεί την επικοινωνία με τη Μεγάλη Μητέρα, τη Φύση, τη πηγή της διαισθητικότητας. Ακρωτηριάζει, με αλαζονεία, την αρχή της αυτοσυντήρησης για την επιβίωση του, αγνοώντας ότι η Μητέρα Φύση θα τον εκδικηθεί με εξολοθρευτική έκρηξη. Ο ιππέας θα κατακρημνιστεί από τον ίππο, το λογικό από το άλογο και ποτέ ο ιππέας δεν θα επιστρέψει στη πηγή της αρχικής του εκπόρευσης , πλούσιος σε αυτογνωσία μέσω ορθών επιλογών. 

Ανικανοποίητος και άγονος , πάσχουσα η ψυχή του ανθρώπου , κάμπτεται και ακολουθεί η ασθένεια του σώματος.

Ο ιππέας έχει την ικανότητα να οδηγεί τον ίππο κατά τη διάρκεια της ημέρας, γιατί βλέπει μόνο όταν υπάρχει φως. Το φως αλληγορικά σημαίνει τις λογικές και φανερές διαστάσεις των πράξεων,  φυσικών τέκνων των σκέψεων. Με τη σειρά τους οι σκέψεις είναι τέκνα αόρατων κινήτρων, τα οποία δεν βλέπει ο ιππέας/λογική.

Ως εκ τούτου , κατά τις σκοτεινές και αφανείς διεργασίες της συμβολικής νύχτας, ο ιππέας δεν είναι σε θέση να οδηγήσει τον ίππο, διότι «δεν βλέπει», ενώ εν αντιθέσει ο ίππος έχει αυτή την ικανότητα. Ο ίππος διαισθητικώς οδηγεί τον ιππέα μετ’ ασφαλείας δια μέσου σκιερών δασών (δολοπλοκιών), νυκτερινών ερημικών τοποθεσιών (αφανών κινδύνων) , απόκρημνων περιοχών (μη αναστρέψιμων καταστάσεων), ακολουθώντας ίχνη αόρατα από το νου/λογική. Ο ιππέας αδυνατεί να διακρίνει τις παγίδες του ερέβους, τις αλληγορίες του φθόνου και της κακίας. Το έρεβος τον σύρει στο κάτω κόσμο της απελπισίας και της καταστροφής με τρόπο ύπουλο, αθέατο και αθόρυβο.

Παραδόξως ο ίππος, το άλογο μέρος της ψυχής, έχει την ικανότητα να συνεργάζεται εξίσου με δυνάμεις φωτός και σκότους, ανερχόμενος στα ουράνια ύψη του αιώνιου αιθέρα, αλλά και κατερχόμενος στα χθόνια και υποχθόνια βασίλεια της θλίψης. Όταν ο Ηνίοχος είναι ανίσχυρος, ο ίππος μεταλλάσσεται από σύμβολο ανατάσεως και ιδανικών, σε αποτρόπαιο αρχέτυπο θανάτου και καταστροφής.

Καθ’ ομοίωση του συναισθηματικού δεσμού του ίππου με τον άνθρωπο , υπάρχει ο δεσμός του ανθρώπου προς το θείο , δηλαδή ο έμφυτος έρωτας του ανθρώπου προς την ανέλιξη και το προσεγγίζει αυτό με τη θεία ψυχή.  

 

 Βιβλιογραφία: «Άρρητοι Λόγοι - Κένταυροι, Αμαζόνες, Μέδουσα» Αλτάνη  Αθήνα 2008  

 Εκδόσεις Γεωργιάδη