ΨΥΧΟΔΟΜΗ

Η ψυχοδομή είναι η πρώτη ύλη πάνω στην οποία πρόκειται να χαρακτούν τα βιώματα και οι επιδράσεις όλου του περιβάλλοντος.  Η ψυχοδομή εμφανίζεται ταυτόχρονα με τη γέννηση του ατόμου και δεν οφείλεται ούτε επηρεάζεται από άλλον εξωτερικό παράγοντα. Έτσι λοιπόν κανείς δεν ευθύνεται για την ύπαρξη αρμονικής ή δυσαρμονικής ψυχοδομής. Ανάλογα λοιπόν με το τύπο ψυχοδομής, υπάρχουν «εύκολα» παιδιά με αρμονική ψυχοδομή και «δύσκολα» παιδιά με δυσαρμονική . Η λαϊκή σοφία αναγνώρισε από πολύ παλιά το στοιχείο αυτό στον άνθρωπο και το ονόμασε πάστα. Έτσι λέγεται ότι ο άνθρωπος έχει καλή πάστα ή κακή. Οι διάφορες Θρησκείες και μεταφυσικές φιλοσοφίες , ερμηνεύουν τον παράγοντα αυτόν στον άνθρωπο, σαν αποτέλεσμα της μετενσάρκωσης της ψυχής.    

Υποστηρίζουν ότι οι κλίσεις , τα ταλέντα και οι διάφορες έμφυτες τάσεις του ατόμου οφείλονται σε ιδιότητες που αναπτύχθηκαν σε προηγούμενες ζωές. Ενσωματώνονται μέσα στη φύση της ψυχής και είναι σε θέση να αναπτυχθούν αν υπάρξει το κατάλληλο έδαφος. Δηλαδή πρέπει να υπάρχει κάτι για να αναπτυχθεί , δεν μπορεί ο άνθρωπος να μάθει κάτι καλά εάν δεν το έχει ήδη.

Υποστηρίζουν επίσης ότι η ψυχή που πρόκειται να ενσαρκωθεί , διαλέγει αυτή το τόπο, το χρόνο της γέννησης καθώς και τους συγκεκριμένους γονείς , ώστε οι ανάγκες της να βρουν το κατάλληλο έδαφος πάνω στο οποίο να αναπτυχθούν. Άρα η ψυχή επιλέγει το προσωπικό της ωροσκόπιο.

Άρα είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουμε τη ψυχοδομή του ατόμου. Ο δεύτερος παράγοντας της ψυχοδομής, είναι το επίπεδο του ψυχισμού που βρίσκεται ο κάθε άνθρωπος , και έχει να κάνει με το τρόπο που θα εκφραστούν τελικά οι ζωδιακές και οι πλανητικές επιδράσεις. 

Περισσότερα για το θέμα θα δοθούν στις προσωπικές αναλύσεις χαρτών .

Βιβλιογραφία  «Ψυχολογική Αστρολογία» Χρ. Χριστοφορίδη Εκδόσεις Δίον Θεσσαλονίκη 1999  

 

 

 

 

Πως διαμορφώνεται ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου

Το θέμα της διαμόρφωσης του χαρακτήρα του ανθρώπου απασχόλησε και απασχολεί ακόμα όλες τις επιστήμες, που κατά καιρούς ασχολήθηκαν με τη ψυχολογία του ανθρώπου. Όλες οι απόψεις μπορούν να ταξινομηθούν σε δύο μεγάλες κατηγορίες.

Σε αυτές που πιστεύουν ότι η ψυχή είναι κάτι το ξεχωριστό από το σώμα και τη προσωπικότητα και σε αυτές που πιστεύουν ότι η ψυχή είναι κάτι το ανύπαρκτο σαν ξεχωριστή οντότητα. Αφού δεν αποδεικνύεται δεν υπάρχει.

Σε αυτή την ομάδα Πεπρωμένο, ελεύθερη βούληση.... είμαστε όσοι ανήκουμε στη πρώτη κατηγορία και προσπαθούμε να κατανοήσουμε πως δουλεύει αυτός ο μηχανισμός. Η ψυχή υπάρχει πριν από τη δημιουργία της προσωπικότητας δηλ. πριν από τη γέννηση του ατόμου και παραμένει αθάνατη και μετά το φυσικό θάνατο του σώματος. Κατά τη διάρκεια της ζωής επηρεάζει τη προσωπικότητα έτσι ώστε ο χαρακτήρας του ανθρώπου να καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από το είδος και τη ποιότητα της ψυχής.

Ας παρακάμψουμε το ζήτημα της ύπαρξης ή μη ύπαρξης της ψυχής σαν ανεξάρτητη οντότητα. Η Αστρολογία ερμηνεύει το χαρακτήρα των ανθρώπων σαν αποτέλεσμα της αστρολογικής βάσης του ψυχισμού και της επίδρασης του περιβάλλοντος πάνω σε αυτή.

Έτσι, δεν παραδέχεται ότι όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ίδιοι μεταξύ τους , αλλά μέσα τους υπάρχει ένα υπόστρωμα πάνω στο οποίο θα επιδράσουν παράγοντες του περιβάλλοντος. Το υπόστρωμα αυτό, οι προδιαθέσεις του ατόμου και οι έμφυτες κλίσεις και τάσεις του , οφείλονται ή έχουν σα δείκτη, την ορισμένη θέση των πλανητών στα ζώδια τη στιγμή της γέννησης του ατόμου.   

Η αστρολογική λοιπόν άποψη της διαμόρφωσης της προσωπικότητας και του χαρακτήρα του ατόμου , βασίζεται στα παρακάτω 4 σημεία:

1.     Τις ζωδιακές και πλανητικές επιδράσεις στο προσωπικό Ωροσκόπιο του ατόμου.

2.     Στο επίπεδο του ψυχισμού.

3.     Στην επίδραση του περιβάλλοντος , όπως ανατροφή, εκπαίδευση, παιδικά βιώματα, εμπειρίες κτλ.

4.     Στις συνειδητές προσπάθειες. (Αυτές που καταβάλει το άτομο για να ολοκληρώσει τη προσωπικότητα του και να ισορροπήσει τα στοιχεία του ψυχισμού).

Οι δύο πρώτοι παράγοντες υπάρχουν στον άνθρωπο από τη στιγμή της γέννησης του.

 

Από το βιβλίο  «Ψυχολογική Αστρολογία» Χρ. Χριστοφορίδη Εκδόσεις Δίον Θεσσαλονίκη 1999  

Η κατανόηση της εξελικτικής διαδικασίας του Κένταυρου Χείρωνα

Ο Κένταυρος Χείρωνας είναι παιδί του Κρόνου και της Φιλύρας. Είναι θετός γιος του θεού της ιατρικής Απόλλωνα. Η παρουσία του Απόλλωνα στη ζωή του Χείρωνα είναι καταλυτική για την εξέλιξη του. Είναι η επαφή του γένους των θνητών με το γένος των αθανάτων με ύψιστο έργο την αυτοθεραπεία. Ο αστεροειδής Χείρωνας ανακαλύφθηκε το έτος 1977.

Ο Απόλλωνας διδάσκει το Χείρωνα την ιατρική και τη τοξοβολία. Ο Χείρωνας προσπαθώντας να θεραπεύσει τα προσωπικά ψυχικά και σωματικά του τραύματα γίνεται παιδαγωγός των θνητών παιδιών των θεών και των παιδιών των ηγεμόνων θείας καταγωγής. Η διδασκαλία των θεραπειών σώματος, ψυχής και νου από το Χείρωνα μετουσιώνει τα θνητά τέκνα των θεών και ηγεμόνων σε ήρωες και δημιουργεί το νέο ευγενές πρότυπο του άντρα, του υγιούς ψυχονοητικού όντος, το οποίο βρίσκεται μεταξύ θνητού και θείου.  

Ο Χείρωνας δημιουργεί το ηρωικό γένος, ενώ πριν από αυτόν δεν αναφέρονται ήρωες.

Η σύνδεση του Χείρωνα με το θεραπευτή θεό Απόλλωνα σημαίνει βελτίωση και έναρξη αυτοθεραπείας, κάτω από το πνευματικό φως του Απόλλωνα.  

Ο Χείρωνας διδάσκει τους μαθητές του τη τέχνη του πολέμου και του θανάτου, σε συνδυασμό με τη τέχνη της αυτοιάσεως μέσω του «εύ ζην». Ο ίδιος , αν και αθάνατος, πληγώνεται ψυχικά εξαιτίας των γονιών του και σωματικά από τον πλέον αγαπημένο του μαθητή.

Η ψυχική ασθένεια είναι φυσική συνέπεια κακών σχέσεων μεταξύ του ατόμου και των γονέων, των συγγενών και των ατόμων του φιλικού ή εχθρικού του περιβάλλοντος . Αυτό συμβαίνει γενικά και ισχύει για όλους τους ανθρώπους , ανάλογα το βαθμό ευαισθησίας τους.

Ο Χείρωνας είναι το αθάνατο πρότυπο , το οποίο κατερχόμενο σε θνητό, ποτίζεται με όλα τα δηλητήρια , από τα οποία το θνητό υποφέρει. Η πορεία των σχέσεων του ανθρώπου , εντός του οικογενειακού και κοινωνικού περιβάλλοντος , είναι το ορατό μέρος του πόνου , το αόρατο είναι ο «ίππος», το βίαιο ένστικτο και το συναίσθημα με τα οποία γεννήθηκε και από αυτά πάσχει ο Χείρωνας. 

Παρατηρώντας τη συμπεριφορά «των άλλων» , οι οποίοι του μοιάζουν, κατανοεί το «εγώ» και προσαρμόζει ανάλογα τη δική του συμπεριφορά. Ο Χείρωνας δεν αποσκοπεί στη σωματική ή ψυχική κακοποίηση των ανθρώπων του περιβάλλοντος του, αντίθετα πάσχει εξαιτίας τους. Η ιστορία της οικογένειας του προβάλει τα ψυχικά τραύματα του ανδρικού και του γυναικείου φύλου , τα οποία έχουν την αφετηρία τους σε αυτόν και εκδηλώνονται μέσα στο άμεσο οικογενειακό του περιβάλλον και επεκτείνονται στο φιλικό και κοινωνικό.

Κατά συνέπεια, μέσω του μυθολογικού παραδείγματος του Χείρωνα, ο νους δραστηριοποιείται και επεξεργάζεται , όχι μόνο τα προσωπικά του τραύματα αλλά και εκείνα των ατόμων , τα οποία έρχονται σε επαφή μαζί του, κατά τη διαδρομή της ζωής του.

Μυθολογικά ο Χείρωνας και τα άτομα του περιβάλλοντος του προβάλλουν τα πάθη και τα συμπλέγματα ανδρών και γυναικών. Η ανθρωπότητα καλείται να παρατηρήσει, να μελετήσει και μέσω της αυτοσυγκέντρωσης , ο κάθε άνθρωπος σκεπτόμενος εντός της δικής του πραγματικότητας, να διδαχθεί από το μύθο του Χείρωνα την αόρατη και σπουδαία γλώσσα της αυτοθεραπείας.

 Βιβλιογραφία: «Άρρητοι Λόγοι - Κένταυροι, Αμαζόνες, Μέδουσα» Αλτάνη  Αθήνα 2008  

 Εκδόσεις Γεωργιάδη

 

Αστρολογία και ελληνική μυθολογία

Η αστρολογία δεν είναι τίποτα άλλο παρά το σύμπαν που μιλάει στον άνθρωπο, όχι λέγοντας του τι να πράξει, αλλά προσπαθώντας να τον καθοδηγήσει ώστε να μάθει ίσως να χρησιμοποιεί την πιο ισχυρή του μαγεία, την ελεύθερη βούληση του με μεγαλύτερη ευθύνη και δημιουργικότητα.

Η ζωή δίνει σημάδια ή ενδείξεις στη Γη καθώς επίσης και στον Ουρανό. Μιλάει σε όλους μας σε πολλά επίπεδα και με πολλούς τρόπους, συνήθως μέσω της γλώσσας των συμβολισμών και πάντα απευθυνόμενη στη ψυχή. Η ίδια η αστρολογία δεν είναι παρά ένα εργαλείο, μια από τις πιο παλιές γλώσσες με τις οποίες το σύμπαν μπορεί να εκφραστεί προς εμάς. Δεν υπάρχει τίποτα σαν τη  αστρολογία που να ρίχνει φως ή να προσδίδει βαθιά αντίληψη του συνόλου για κάποιο πράγμα, είτε είναι μια ολόκληρη ξεχωριστή ζωή είτε ολόκληρη η συλλογική μας ιστορία.

Οι αρχαίοι κατανόησαν τα καθημερινά σημάδια και τις ενδείξεις της ζωής. Η επικοινωνία τους με τη φύση ήταν ανταποδοτική, ένας αληθινός διάλογος. Άκουσαν ταπεινά τα μηνύματα της ζωής με γνήσιο σεβασμό και εκτίμηση.

Έτσι, οι μύθοι και οι παραδόσεις που δημιουργηθήκαν σχετίστηκαν με αυτές τις έννοιες. Η ελληνική μυθολογία και η θεωρία της αστρολογίας , η οποία είναι μια συμβολική γλώσσα, είναι άρρητα δεμένες.

Ο σημερινός κόσμος θα μπορούσε να μάθει πολλά από την ανάλυση των μύθων που δεν είναι παρά η προϊστορία του κόσμου μας από τους αρχαίους τρόπους συμπεριφοράς διαβίωσης και κυρίως από τη σοφία που διέκρινε τους αρχαίους Έλληνες.

Ίσως ήρθε η εποχή, προχωρώντας στον 21^ο αιώνα, ο σημερινός κόσμος μέσα στα χιλιάδες προβλήματα που βιώνει, να ανακαλύψει ξανά τη σοφία αυτή προσαρμόζοντας τη στη σύγχρονη ζωή συνειδητά.

Η αστρολογία, όπως και η μυθολογία, δεν είναι παρά μια προσπάθεια να κατανοήσουμε το σύμπαν και να διαβάσουμε τα μηνύματα του. Σε αυτή τη περίπτωση περιορίζεται όχι από τον εαυτό του, αλλά από το βαθμό εξελικτικής ή μεταβιβαστικής κατανόησης του κάθε ανθρώπου.    

Απόσπασμα από την εισαγωγή του βιβλίου  

«Αστρολογία και ελληνική μυθολογία» του Κώστα Λεφάκη Αθήνα 2015