Από αρχαιοτάτων χρόνων ο έναστρος ουρανός προσέλκυσε τη προσοχή και το ενδιαφέρον του ανθρώπου. Στο πρωτόγονο άνθρωπο τα διάφορα ουράνια φαινόμενα προκαλούσαν άλλοτε φόβο και δέος, άλλοτε δε το θαυμασμό.
Οι καταιγίδες και οι πλημμύρες , οι κεραυνοί , οι εκλείψεις του Ήλιου και η αιφνίδια πτώση των μετεωριτών υπήρξαν αναμφιβόλως οι πρωταρχικές πηγές του ανθρωπίνου φόβου.
Το ουράνιο τόξο, το θέαμα της ανατολής και της δύσης του Ηλίου , το γλυκό φως της σελήνης και η λαμπρότητα των άστρων προκαλούν το θαυμασμό.
Έτσι εξηγείται γιατί οι θεοί και οι ημίθεοι είχαν τη κατοικία τους στον ουρανό, γιατί κάθετι το υπερφυσικό είχε ουράνια προέλευση και γιατί ακόμη οι ισχυροί αυτοκράτορες των αρχαίων λαών της Ανατολής ονομάζονται τέκνα του Ουρανού και υιοί του Ήλιου.
Με τη πάροδο των αιώνων και την ανάπτυξη των θετικών επιστημών ο ουρανός έγινε αντικείμενο συνεχών ερευνών . Ο προσδιορισμός του χρόνου , του σχήματος και των διαστάσεων της γης από τη μία και η περιέργεια του ανθρώπου από την άλλη ανάγκασαν και ώθησαν τον άνθρωπο να ερευνήσει επισταμένως τα ουράνια σώματα.
Με τη βοήθεια ειδικών οργάνων και με την εφαρμογή επιστημονικών μεθόδων που προκαλούν το θαυμασμό επιζητούμε σήμερα να προσδιορίσουμε τις θέσεις, τις κινήσεις , τις αποστάσεις, και τα μεγέθη των ουράνιων σωμάτων. Μελετούμε το φως τους, που άλλοτε είναι εκτυφλωτικό όπως το ηλιακό και άλλοτε αμυδρό, ασύλληπτο δια γυμνού οφθαλμού για να αντλήσουμε πληροφορίες ως προς τη φύση , την ηλικία και τη μελλοντική εξέλιξη των αστρικών κόσμων. Κάπως έτσι δημιουργήθηκε η Αστρονομία.
Από το πρόλογο του βιβλίου «ΣΥΜΠΑΝ και η σύγχρονος αστροναυτική» εκδόσεις Φάρος Αθήνα 1957
