Το δίλημμα της ψυχής, η οποία επιθυμεί να αφυπνιστεί στο ποιος εκ των δύο κατέχει την εξουσία είναι το δύσκολο έργο του απολλώνιου «γνώθι σαυτόν». Ο άνθρωπος δεν γνωρίζει ποιος εκ των δύο είναι ο δυνάστης της ψυχής του. Ο ηνίοχος ή οι δύο ίπποι του ;
Το πρόβλημα εμφανίζεται , όταν η ψυχή αντιλαμβάνεται ότι δεν γνωρίζει σε ποια περίπτωση ανήκει , δηλαδή εάν δυνάστης είναι το λογικό και δυναστευόμενο το άλογο μέρος της ή το αντίστροφο. Δεν διακρίνει εάν υπερτερεί ο ηνίοχος/λογική και καταδυναστεύει τον ίππο/συναίσθημα και ένστικτα ή εάν οι ίπποι των παθών της έχουν καταπνίξει τη φωνή της λογικής. Συγχέει τις οδυνηρές επιπτώσεις των κινήτρων της. Αυτά καθοδηγούν τις σκέψεις , γονείς των πράξεων της. Παραγνωρίζοντας έντεχνα τα πραγματικά της κίνητρα , αποδίδει στο περιβάλλον της, την αιτία της κακοδαιμονίας της.
Μέσω της «προβολής» μεταφέρει την αιτία της συγχύσεως της στους άλλους, και πληγωμένη ακολουθεί μία εκ των δύο επιλογών, τις οποίες λειτουργεί καθ’ υπερβολή, άνευ μέτρου: την εξωστρέφεια ή την εσωστρέφεια, οπότε:
Α. Εάν εξωστραφεί εξαγριώνεται , παρασυρόμενη από τη στυγνή λογική και καθίσταται σκληρή έναντι του εαυτού της και των άλλων ή ακολουθεί την επιείκεια μεν έναντι του εαυτού της , τη κακία δε και τη σκληρότητα έναντι των άλλων.
Β. Εάν , αντιθέτως, εσωστραφεί αποσύρεται, επικαλούμενη την αυτολύπηση. Αυτός είναι ο θάνατος της ενεργούς της ζωής και της δυνατότητας της να δημιουργήσει , να προσφέρει στους άλλους τη συμπαράσταση της και , αναλόγως των δυνατοτήτων της , να αυτοϊαθεί.
Όλη η ανθρωπότητα είναι πάσχουσα, ασθενής. Ουδείς δεν εξαιρείται και σημειωτέον δεν εξαιρούνται ούτε οι δρώντες επί της αύρας/ψυχής.
Το απολλώνιο «γνώθι σαυτόν» είναι η βάση της θεραπείας της ψυχής.
Έργο πρώτο είναι να ανιχνεύσει ο καθένας από εμάς τις τραυματικές εμπειρίες του , μέσω των μυθικών αντιρρόπων τάσεων ίππου/αλόγου και ηνιόχου/λογικού.
Έργο δεύτερο , μετά τη διαπίστωση των αναλογιών και αντιθέσεων, ομοιώσεων και διαφορών, δυνάμεων και αδυναμιών , είναι να κατανοήσει τα βαθύτερα αίτια των τραυμάτων του , επιδιώκοντας την αυτοθεραπεία του.
Έργο τρίτο και τελευταίο, έχοντας θεραπεύσει τα προσωπικά ψυχικά του τραύματα και αφού επιτύχει την ίαση του, είναι να προσφέρει τις εμπειρίες του, στρεφόμενος στη θεραπεία των άλλων ψυχών , οι οποίοι έχουν ανάγκη τη πολύτιμη βιωματική του πείρα.
Βιβλιογραφία: «Άρρητοι Λόγοι - Κένταυροι, Αμαζόνες, Μέδουσα» Αλτάνη Αθήνα 2008
Εκδόσεις Γεωργιάδη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Άφησε το σχόλιο σου