Μην περιμένεις να βρεις τον εαυτό σου για να ξεκινήσεις….

Περιμένεις μέρες, μήνες, χρόνια, σε ένα στημένο ραντεβού. Δεν ήρθε ακόμη. Δεν φάνηκε. Άργησε πολύ , τόσο που μάτωσαν τα μάτια στην αναμονή, τόσο που ράγισε η καρδιά στη προσμονή. Θα στο πω και ας πονέσεις. Δεν θα έρθει. Μην περιμένεις. Όχι γιατί σε απορρίπτει. Αλλά γιατί δεν μπορεί να έρθει. Δεν στο υποσχέθηκε ποτέ. Εσύ το φαντάστηκες, εσύ είχες ανάγκη να το πιστέψεις.

Δεν θα έρθει ποτέ εκείνος ο εαυτός που περιμένεις χρόνια στο ραντεβού. Δεν θα έρθει ποτέ η μέρα όπου θα εμφανιστεί εντός σου ένας εαυτός καλοντυμένος, τέλειος, άψογος, αναμάρτητος, αψεγάδιαστος. Όχι δεν θα έρθει. Δεν μπορεί να έρθει , γιατί απλά δεν υπάρχει.

Πάρε την απόφαση εσύ να τον βρεις. Εσύ να τον αγαπήσεις. Εσύ βαθιά να τον συγχωρήσεις. Έτσι όπως είναι, άσχημος, κουρασμένος, ταλαιπωρημένος, δυσκολεμένος και αμαρτωλός.

Ξεκίνα τη διαδρομή, και ας μην νιώθεις έτοιμος, και ας μην νιώθεις τέλειος και καλός. Δεν σε κάνει άσχημο η πτώση αλλά η αλαζονεία της τελειότητας. Δεν σε κατακρίνει το λάθος , αλλά η εμμονή και επιμονή σε αυτό. Μην περιμένεις πρώτα να νιώσεις για να δώσεις. Μην περιμένεις πρώτα να έρθει για να πας, μην περιμένεις να νιώσεις καλά και τέλεια για να ζήσεις. Είναι ψέμα αυτό του νου σου. Μια φυγή του ψυχισμού σου. Ένα παιχνίδι του μυαλού σου.

Σώπασε με προσευχή και ελπίδα . Ξεκίνα να βαδίζεις. «Μα δεν ξέρω το δρόμο….», θα πεις. Ας μην τον γνωρίζεις , δεν χρειάζεται. Όταν περπατάς , ανοίγονται οι δρόμοι και βλέπεις παντού να ξεπροβάλλουν μονοπάτια.

Εσύ απλά μην περιμένεις να νιώσεις έτοιμος για να ξεκινήσεις, είναι παγίδα. Ξεκίνα και ο δρόμος θα σε διδάξει. Όλα είναι δρόμος….

Από το βιβλίο « Όλα είναι δρόμος» Ευκαιρίες συμφιλίωσης με τον χαμένο μας εαυτό.

Χαρ. Παπαδόπουλος Εκδόσεις Αρμός Αθήνα 2014

 

 

 

 

Βάλτε τη ζωή σας σε ισορροπία

 Ο Κομφούκιος είπε: «Η ζωή είναι πραγματικά απλή, αλλά εμείς επιμένουμε να την κάνουμε περίπλοκη». Προσωπικές καθημερινές υποχρεώσεις και απαιτήσεις όπως η καριέρα, η εργασία, η οικογένεια, τα οικονομικά, η υγεία μας, μας αποσυντονίζουν από τον εαυτό μας!

Χρησιμοποιήστε την ανάλυση της Γεωμετρίας της Ψυχής για να κάνετε μια επισκόπηση των σημαντικών αρνητικών και θετικών αντιδράσεων στη ζωή σας και να αρχίσετε να σκέφτεστε πώς να τα φέρετε σε ισορροπία. Μια θετική στάση μπορεί να καταπολεμήσει πραγματικά το άγχος και η ανάλυση προσφέρει μερικές εξαιρετικές συμβουλές για να διώξετε τις αρνητικές σκέψεις.  

Μερικές φορές, μπορεί να χρειάζεστε απλώς μια μικρή υπενθύμιση για να απολαύσετε αυτό που ήδη έχετε, οπότε αφήστε τη Γεωμετρία της Ψυχής να σας δείξει το πώς. Απολαύστε αυτό το ταξίδι!

 

Να θυμάσαι ότι η κοινωνία δημιουργεί «ανάπηρους»

Να θυμάσαι πως κάθε άνθρωπος με ειδικές ανάγκες είναι διαφορετικός κι ανεξάρτητα από το χαρακτηρισμό που του προσάπτεται για την ευκολία των άλλων, παραμένει ένας εντελώς «μοναδικός» άνθρωπος. Δεν υπάρχουν δύο όμοια καθυστερημένα παιδιά , ή δύο κωφάλαλοι ενήλικες που να συμπεριφέρονται και να αντιδρούν με τον ίδιο τρόπο.

Να θυμάσαι ότι οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες είναι πρώτα άνθρωποι και κατά δεύτερο λόγο άτομα με ειδικές ανάγκες. Έχουν λοιπόν το ίδιο δικαίωμα στην αυτοπραγμάτωση  όπως και οποιοσδήποτε άλλος – με το δικό τους ρυθμό , το δικό τους τρόπο και τα δικά τους μέσα. Μόνον οι ίδιοι μπορούν να υποστούν την ανυπαρξία ή να «βρουν» τον εαυτό τους.

Να θυμάσαι πως οι άνθρωποι με σωματικές ατέλειες έχουν τις ίδιες ανάγκες με εσένα, να αγαπούν και να αγαπιούνται , να μαθαίνουν, να μοιράζονται, να αναπτύσσονται και να βιώνουν , μέσα στον ίδιο κόσμο που ζεις και εσύ. Δεν έχουν ξεχωριστό κόσμο. Υπάρχει μόνο ένας κόσμος.

Να θυμάσαι ότι οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες έχουν το ίδιο δικαίωμα με σένα να σφάλουν , να αποτύχουν, να υποφέρουν, να επικρίνουν, να κλάψουν, να καταραστούν, να απελπιστούν. Το να τους προστατεύεις από τις εμπειρίες αυτές , σημαίνει ότι τους εμποδίζεις να ζήσουν. 

Να θυμάσαι πως μόνο οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες μπορούν να σου δείξουν ή να σου πουν τι είναι δυνατό για αυτούς. Εμείς που τους αγαπάμε πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και συντονισμένοι παρατηρητές. 

Να θυμάσαι πως οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες πρέπει να ενεργήσουν μόνοι τους. Εμείς μπορούμε να τους παράσχουμε τις εναλλακτικές λύσεις , τις δυνατότητες, τα απαραίτητα μέσα – μόνο εκείνοι όμως μπορούν να τα βάλουν σε πράξη. Εμείς μπορούμε μόνο να συμπαραστεκόμαστε σθεναρά , να είμαστε κοντά τους για να ενισχύουμε, να ενθαρρύνουμε, να ελπίζουμε και να βοηθάμε όταν μπορούμε.

Να θυμάσαι πως οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες , όμοια με εμάς, έχουν το δικαίωμα στη ζωή όπως τη γνωρίζουμε. Οι ίδιοι πρέπει να αποφασίσουν να τη ζήσουν ολοκληρωμένα και ειρηνικά, να χαρούν και να αγαπήσουν, με αυτό που είναι και αυτό που έχουν, ή να σταθούν  στην άκρη με απάθεια , περιμένοντας το θάνατο.

Να θυμάσαι πως οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες , ανεξάρτητα από την έκταση της δυσλειτουργίας τους , έχουν μια απεριόριστη δυνατότητα να γίνουν – όχι αυτό που θέλουμε εμείς, αλλά αυτό που υπάρχει μέσα τους.

Να θυμάσαι πως οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες πρέπει να βρουν το δικό τους τρόπο να κάνουν πράγματα – πως το να τους επιβάλλουμε τα δικά μας πρότυπα είναι εξωπραγματικό , ακόμη και καταστρεπτικό. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να δένεις τα παπούτσια, να πίνεις από ένα ποτήρι, να πηγαίνεις στη στάση του λεωφορείου. Υπάρχουν πολλοί τρόποι μάθησης και προσαρμογής. Εκείνοι πρέπει να βρουν τον καλύτερο για τον εαυτό τους.

Να θυμάσαι πως οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες χρειάζονται επίσης το κόσμο και τους άλλους για να μάθουν. Όλη η μάθηση δεν πραγματοποιείται στο προστατευμένο περιβάλλον του σπιτιού ή σε μια τάξη σχολείου , όπως πιστεύουν πολλοί. Ο κόσμος ολόκληρος είναι ένα σχολείο . Όλοι οι άνθρωποι, δάσκαλοι. Δεν υπάρχει καμία εμπειρία που να είναι ασήμαντη. Μέλημα μας είναι να ενεργούμε ανθρώπινα , με τους συναισθηματικούς επιδέσμους έτοιμους πάντα μετά από μια αποτυχία, αλλά με καινούργιους χάρτες στο χέρι για νέες περιπέτειες!

Να θυμάσαι πως όλοι οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες έχουν το δικαίωμα της ειλικρίνειας σε σχέση με τον εαυτό τους, με σένα και με τη κατάσταση τους. Το να είσαι ανειλικρινής μαζί τους, είναι η χειρότερη ζημιά που μπορείς να τους κάνεις.

Η ειλικρίνεια σχηματίζει τη μόνη στέρεη βάση πάνω στην οποία μπορεί να στηθεί η ανάπτυξη. Και πάνω από όλα – να θυμάσαι πως οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες χρειάζονται το καλύτερο εαυτό σου. Για να είναι οι ίδιοι ο εαυτός τους , να αναπτύσσονται, να είναι ελεύθεροι, να μαθαίνουν, να αλλάζουν, να ωριμάζουν, να βιώνουν – πρέπει εσύ να είσαι όλα αυτά.

Μπορείς να διδάξεις μόνο ότι είσαι. Αν αναπτύσσεσαι, αν είσαι ελεύθερος να μαθαίνεις, να αλλάζεις, να ωριμάζεις και να βιώνεις, θα δώσεις και σε αυτούς τη δυνατότητα να κάνουν το ίδιο.

Από το βιβλίο του Λεο Μπουσκάλια «Άτομα με ειδικές ανάγκες και οι γονείς τους» Εκδόσεις Γλάρος 1993

 

 

Ο ανάπηρος γίνεται, δεν γεννιέται

 

Υπάρχει ένας άλλος και ίσως μεγαλύτερος κίνδυνος σε σχέση με την αποδοχή των αδυναμιών των άλλων . Μερικές φορές τείνουμε να θεωρούμε αδυναμίες στοιχεία τα οποία στη πραγματικότητα, αποτελούν τη δύναμη του άλλου. Ίσως τα αποκρούουμε γιατί δεν είναι τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που θα θέλαμε να έχει. Ο κίνδυνος βρίσκεται στη πιθανότητα να μην αποδεχθούμε τον άνθρωπο όπως είναι , αλλά να προσπαθήσουμε να τον αλλάξουμε σύμφωνα με τις δικές μας απόψεις.

ΕΛΕΑΝΟΡ ΡΟΥΣΒΕΛΤ

Μαθαίνεις με το να ζεις

Άνθρωποι με αδυναμίες και οι γονείς τους

Ακόμη και τώρα που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, γεννιέται σε κάποιο σημείο ένα παιδί με μια ατέλεια. Οι άνθρωποι αυτοί θα αντιμετωπίσουν μια καινούργια, αναπάντεχη, και πιθανόν ισοπεδωτική προσαρμογή , που θα απαιτήσει ίσως από αυτούς να αλλάξουν δραστικά το τρόπο ζωής τους. Τις ελπίδες τους για το μέλλον και τα σχέδια για την εκπλήρωση των ονείρων τους.

Μια ανικανότητα δεν είναι κάτι το επιθυμητό. Προκαλεί πόνο, κακουχία, στεναχώρια, δάκρυα, σύγχυση και τη δαπάνη χρόνου και χρήματος. Κάθε στιγμή που περνάει κάποιοι γίνονται ανάπηροι και κάποιοι άλλοι γεννιούνται έτσι.

Το βρέφος με εκ γενετής ατέλεια και ο ενήλικας που ακινητοποιείται κάποια στιγμή αργότερα στη ζωή του , θα περιοριστούν όχι τόσο από τη πραγματική αδυναμία, όσο από τη στάση της κοινωνίας απέναντι σε αυτή την αδυναμία. Η κοινωνία θα ορίσει την αδυναμία ως αναπηρία. Μια αδυναμία που μπορεί να γίνει δύναμη. Εξάλλου το σχέδιο ζωής κάθε ανθρώπου είναι μοναδικό, ξεχωριστό και υπάρχουν πάρα πολλά παραδείγματα ανθρώπων που έκαναν αυτή την αδυναμία , δύναμη.

Από την άποψη του κάρματος δεν υπάρχει δίκαιο και άδικο. Είναι αυτό που είναι. Ο άνθρωπος έχει έρθει σε αυτή τη ζωή για να εκπληρώσει ένα σχέδιο ψυχής και οι γονείς του. Ανεξάρτητα από το πόσοι ειδικοί θα εργαστούν με ανθρώπους που έχουν ειδικές ανάγκες στη διάρκεια ολόκληρης της ζωής του , κανείς από αυτούς δεν θα έχει πιο έντονη, ισχυρή, διαρκή και σημαντική επίδραση επάνω τους , όσο η οικογένεια τους.

Ευτυχώς ή δυστυχώς ο πρώτος και σημαντικότερος σύμβουλος θα είναι πάντα η οικογένεια. Ένα παιδί με ειδικές ανάγκες είναι άλλο ένα μέλος της οικογένειας και πάνω από όλα ένα παιδί. Δεν θα χρειαστεί ιδιαίτερο ταλέντο ή προσόντα από μια υγιή οικογένεια που έχει ένα παιδί με ειδικές ανάγκες. 

Τα μέλη της θα χρειαστεί να επιδείξουν λίγο περισσότερο υπομονή, σθένος, επιμονή, γνώση και συνειδητότητα. Θα ανακαλύψουν τις ικανότητες τους, τα ιδιαίτερα ταλέντα τους , τη μεγάλη ευαισθησία τους , εάν αντιμετωπίσουν -το άτομο της οικογένειας με αδυναμία- ισότιμα. Να το αποδεχτούν με όλες τις δυνάμεις, τις ικανότητες αλλά και τις αδυναμίες του.

Υπάρχουν γονείς με ανεπαρκή πληροφόρηση, απομονωμένοι, που πάλεψαν με τη πραγματικότητα, την απογοήτευση, την απόγνωση και τα φαινομενικά ανυπέρβλητα εμπόδια και βγήκαν νικητές – μετατρέποντας τη διάψευση των ελπίδων τους σε σθένος, την απογοήτευση τους σε θάρρος, την απόγνωση τους σε ζωντανή ελπίδα. Ανακάλυψαν πως αυτό που έμοιαζε με ανυπέρβλητο εμπόδιο , δεν ήταν παρά το «σκαλί της επιτυχίας» στη πορεία τους. Κάνοντας αυτό, απέδειξαν τις τεράστιες δυνατότητες και το δέος της ανθρώπινης ύπαρξης.     

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Λεο Μπουσκάλια «Άτομα με ειδικές ανάγκες και οι γονείς τους» Εκδόσεις Γλάρος 1993

 

Η μαγική δύναμη του λόγου στη δημιουργία πεποιθήσεων

Ο λόγος είναι το πιο ισχυρό και μαγικό χάρισμα που έχει το ανθρώπινο είδος και εμείς το στρέφουμε ενάντια στους εαυτούς μας. Καταστρώνουμε σχέδια εκδίκησης . Δημιουργούμε το χάος με το λόγο . Τον χρησιμοποιούμε για να σπείρουμε τη διχόνοια. Κάνουμε κατάχρηση του λόγου. Με τη κακή χρήση του λόγου υποβιβάζουμε ο ένας τον άλλον και παραμένουμε όλοι σε μια κατάσταση φόβου και αμφιβολίας. Καθώς ο λόγος είναι η μαγική ικανότητα του ανθρώπου και η κατάχρηση του είναι μια μαύρη μαγεία , εμείς εξασκούμε διαρκώς τη μαύρη μαγεία, χωρίς να γνωρίζουμε τη μαγική δύναμη του λόγου μας.

Θα σας δώσω το παράδειγμα μιας γυναίκας καλόκαρδης που λατρεύει τη κόρη της. Γυρνάει με πονοκέφαλο από τη δουλειά και το μόνο που ζητάει είναι ησυχία. Η κόρη της δεν το αντιλαμβάνεται αυτό και χοροπηδάει , τραγουδάει. Το δυνατό της τραγούδι όμως, χειροτέρεψε το πονοκέφαλο της μητέρας της , η οποία κάποια στιγμή δεν άντεξε και έχασε τον έλεγχο και μιλάει άσχημα στο κοριτσάκι. Της λέει π.χ. «Σταμάτα, έχεις απαίσια φωνή».

Αυτό δεν ήταν αλήθεια: στη πραγματικότητα εκείνη την ώρα η μητέρα δεν ήταν ικανή να ανεχτεί το παραμικρό θόρυβο. Η μικρή όμως πίστεψε αυτό που της είπε η μητέρα της και έπαψε να τραγουδάει , επειδή ήταν σίγουρη ότι η φωνή της ήταν τόσο άσχημη που ενοχλούσε όποιον τύχαινε να την ακούσει. Έγινε πιο ντροπαλή και πίστευε ότι αν ήθελε να την αποδέχονται και να την αγαπούν , θα έπρεπε να καταπνίγει τα συναισθήματα της.

Όποτε ακούμε μια γνώμη και τη πιστεύουμε , κάνουμε μια παραδοχή κι αυτή γίνεται μέρος των πεποιθήσεων μας. Στο παραπάνω παράδειγμα το κοριτσάκι απέκτησε ένα κόμπλεξ από τα «κακά μάγια» που της είχε κάνει – με τη μορφή μιας επίπληξης- ο άνθρωπος που αγαπούσε περισσότερο στο κόσμο: η μητέρα της.

Δεν πρόσεξε ότι είχε κάνει εκείνη τη στιγμή μάγια στην ίδια της τη κόρη. Δεν γνώριζε τη δύναμη του λόγου της και για αυτό δεν μπορεί να τη κατηγορήσει κανείς. Εκείνη έκανε απλώς ότι είχαν κάνει με πολλούς τρόπους και στην ίδια, η δική της μητέρα, ο πατέρας της και διάφοροι άλλοι: καταχράστηκε το λόγο της.

Πόσες φορές δεν το κάνουμε αυτό με τα δικά μας παιδιά; Τα γεμίζουμε με τέτοιες απόψεις , τις οποίες εκείνα κουβαλούν μετά για πολλά χρόνια. Αυτοί που μας αγαπούν ασκούν μαύρη μαγεία πάνω μας, αλλά δεν το ξέρουν. Για αυτό και πρέπει να τους συγχωρήσουμε: διαπράττουν το σφάλμα εν αγνοία τους.

Φανταστείτε πόσες φορές κάνουμε μάγια ο ένας στον άλλον με το λόγο μας, κατά τη διάρκεια των καθημερινών συναναστροφών μας. Σιγά σιγά το αποτέλεσμα αυτών των συναναστροφών γίνεται η χειρότερη μορφή μαύρης μαγείας και την αποκαλούμε κακολογία ή κουτσομπολιό.

Το κουτσομπολιό είναι η χειρότερη μαύρη μαγεία , επειδή αποτελείται από καθαρό δηλητήριο. Πολλοί από εμάς όταν ήμαστε παιδιά , ακούγαμε τους μεγάλους να κουτσομπολεύουν ασταμάτητα γύρω μας, εκφράζοντας ανοιχτά τη γνώμη τους για διάφορους άλλους ανθρώπους. Είχαν κάτι να πουν ακόμη και για άτομα εντελώς άγνωστα. Με τις γνώμες αυτές μεταφερόταν το συναισθηματικό δηλητήριο από τον έναν στον άλλον και εμείς μάθαμε ότι αυτός είναι ο φυσιολογικός τρόπος επικοινωνίας.

Από το βιβλίο του Don Miguel Ruiz ''Οι Τέσσερις Συμφωνίες''-Εκδόσεις Διόπτρα

 

 

    

Η δύναμη του λόγου

Ο λόγος είναι η ικανότητα που έχετε για δημιουργία. Ο λόγος είναι το χάρισμα που σας κληροδότησε ο Θεός. Το Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο , όταν αναφέρεται στη δημιουργία του Σύμπαντος, λέει: ¨Εν αρχή ην ο λόγος και ο λόγος ην παρά τω Θεώ και Θεός ην ο λόγος». Μέσω του λόγου μπορείτε να εκφράσετε τη δημιουργικότητα σας . Ο λόγος είναι το μέσο με το οποίο εκδηλώνετε τα πάντα. Ανεξάρτητα από το ποια γλώσσα μιλάτε, η πρόθεση σας δηλώνεται μέσω του λόγου. Ότι ονειρεύεστε , ότι αισθάνεστε και ότι πραγματικά είστε, μέσω του λόγου φανερώνεται.

Ο λόγος δεν είναι απλά ένας ήχος ή ένα γραπτό σύμβολο. Ο λόγος είναι μια δύναμη: είναι η δύναμη σας να εκφράζεστε και να επικοινωνείτε , να σκέπτεστε και άρα να δημιουργείτε τα γεγονότα της ζωής σας. Είστε σε θέση να μιλάτε. Ποιο άλλο ζώο πάνω στον πλανήτη έχει αυτό το χάρισμα;

Ο λόγος είναι το ισχυρό εργαλείο που διαθέτει ο άνθρωπος – ένα εργαλείο με μαγικές ιδιότητες. Ωστόσο όπως και το σπαθί με τις δύο κόψεις , ο λόγος σας μπορεί να πλάσει το πιο ωραίο όνειρο αλλά και να γκρεμίσει τα πάντα γύρω σας. Η μία κόψη είναι η κακή χρήση του λόγου , η οποία δημιουργεί ζωντανή κόλαση. Η άλλη κόψη είναι η άμεμπτη χρήση του λόγου, που μπορεί να δημιουργήσει μόνο ομορφιά και αγάπη και να φέρει το παράδεισο στη γη.

Ανάλογα με το πως τον χρησιμοποιείτε , ο λόγος μπορεί να σας απελευθερώσει ή να σας φυλακίσει περισσότερο από όσο φαντάζεστε. Όλη η δύναμη που διαθέτετε βασίζεται στο λόγο σας. Ο λόγος είναι αγνή μαγεία, ενώ η κακή χρήση του είναι μαύρη μαγεία.

Ο λόγος είναι τόσο ισχυρός ώστε μια και μόνο λέξη μπορεί να αλλάξει μια ζωή ή να καταστρέψει εκατομμύρια ψυχές. Πριν πολλά χρόνια ένας άνθρωπος στη Γερμανία κατόρθωσε με τη δύναμη του λόγου του να παραπλανήσει μια ολόκληρη χώρα. Με αυτή τη δύναμη τους παρέσυρε σε ένα παγκόσμιο πόλεμο. Ενεργοποίησε δια του λόγου του τον ανθρώπινο φόβο και το αποτέλεσμα ήταν να σκορπίσει το πόνο και το θάνατο σε όλο το κόσμο.

Ο ανθρώπινος νους μοιάζει με γόνιμο έδαφος, στο οποίο διαρκώς φυτεύονται καινούργιοι σπόροι. Οι σπόροι αυτοί είναι απόψεις, ιδέες και εντυπώσεις. Όταν φυτεύουμε μια σκέψη, αυτή ανθίζει. Ο λόγος είναι ένας σπόρος και το μυαλό μας είναι τόσο καρποφόρο!

Κάθε ανθρώπινος νους είναι γόνιμος, αλλά μόνο για το είδος εκείνο των σπόρων που είναι προετοιμασμένος να δεχτεί. Αυτό που έχει σημασία είναι να δούμε τι είδους σπόρους δέχεται συνήθως το μυαλό μας και έπειτα να ετοιμάσουμε το έδαφος του για τους σπόρους της αγάπης.

Πάρτε το παράδειγμα του Χίτλερ: φύτεψε αμέτρητους σπόρους φόβου , που θέριεψαν και επέφεραν μαζική καταστροφή. Βλέποντας τη δύναμη του λόγου , πρέπει να καταλάβουμε ότι η δύναμη αυτή βγαίνει μέσα από το στόμα μας. Ένας φόβος ή μια αμφιβολία που έχει φυτευτεί στο μυαλό μας μπορεί να πυροδοτήσει μια ατέρμονη σειρά δραματικών γεγονότων. Οι λέξεις είναι ξόρκια και οι άνθρωποι τα χρησιμοποιούν ασυλλόγιστα, σαν να κάνουν μαύρη μαγεία ο ένας στον άλλον.

Κατά τη διάρκεια της εξημέρωσης μας, οι γονείς και τα αδέρφια μας εξέφραζαν τις απόψεις τους για μας δίχως δεύτερη σκέψη. Εμείς αποδεχόμασταν αυτές τις απόψεις και ταυτόχρονα τις τρέμαμε.

Αξιοποιήστε με το σωστό τρόπο την ενέργεια σας. Με λίγα λόγια κατευθύνετε την ενέργεια σας προς την προσωπική σας αλήθεια και αγάπη. Αν κάνετε αυτή τη συμφωνία με τον εαυτό σας , με τη πρόθεση και μόνο, η αλήθεια θα έρθει στην επιφάνεια και θα καθαρίσει τη ψυχή σας από όλο το συναισθηματικό δηλητήριο που τη βαραίνει. Ωστόσο πρόκειται για μια δύσκολη συμφωνία , εφόσον έχουμε μάθει να κάνουμε ακριβώς το αντίθετο. Έχουμε μάθει να καταφεύγουμε στο ψέμα στην επικοινωνία μας με τους άλλους, αλλά κυρίως στη συνομιλία μας με τον εαυτό μας.

Χρησιμοποιήστε σωστά το λόγο σας. Χρησιμοποιήστε τον για να χαρίσετε την αγάπη σας. Κάντε λευκή μαγεία, ξεκινώντας από τον εαυτό σας. Πείτε στον εαυτό σας πόσο υπέροχος είναι, βεβαιώστε τον ότι τον αγαπάτε. Χρησιμοποιήστε το λόγο σας για να αναιρέσετε όλες εκείνες τις μικρές, ασήμαντες παραδοχές που σας κάνουν να υποφέρετε.

Αυτό και μόνο μπορεί να αλλάξει ολόκληρη τη ζωή σας. Να σας δείξει το δρόμο της προσωπικής ελευθερίας, της επιτυχίας και της αφθονίας, να μεταμορφώσει όλους τους φόβους σας σε χαρά και αγάπη.

   Από το βιβλίο του Don Miguel Ruiz ''Οι Τέσσερις Συμφωνίες''-Εκδόσεις Διόπτρα

 

 

Ζήσε για σένα κι ας είσαι ατελής...

Δεν είναι ο θάνατος ο πιο μεγάλος μας φόβος, αλλά το ρίσκο της ζωής: ο κίνδυνος να είμαστε ζωντανοί και να εκφράζουμε την αληθινή μας φύση. Το να είμαστε ο εαυτός μας — να ποιος είναι ο φόβος μας.

Έχουμε μάθει να ζούμε προσπαθώντας να ικανοποιήσουμε τις απαιτήσεις των άλλων. Έχουμε μάθει να ζούμε βάσει ξένων αντιλήψεων από φόβο ότι δεν θα γίνουμε αποδεκτοί ή άξιοι της αγάπης κάποιου άλλου.

Ως ατελείς, λοιπόν, απορρίπτουμε τον εαυτό μας. Και το επίπεδο της αυτοαπόρριψης εξαρτάται από το πόσο αποτελεσματικοί ήταν οι ενήλικοι που βάλθηκαν να διαλύσουν την ακεραιότητα μας. Μετά την εξημέρωση, δεν έχει σημασία το αν είμαστε άξιοι για κάποιον άλλον. Δεν είμαστε αρκετά άξιοι για τον εαυτό μας, επειδή δεν ταιριάζουμε με την εικόνα της τελειότητας που εμείς οι ίδιοι πλάσαμε.

Οι άνθρωποι τιμωρούν αδιάκοπα τον εαυτό τους, επειδή δεν είναι αυτό που πιστεύουν ότι θα έπρεπε να είναι. Γίνονται αυτοκαταστροφικοί και χρησιμοποιούν και άλλους ανθρώπους ως μέσα για την καταστροφή τους.

Κανείς, όμως, δεν μπορεί να μας κακοποιήσει όσο ο ίδιος μας ο εαυτός— και αυτό το πετυχαίνουν ο Κριτής, το Θύμα και το σύστημα των πεποιθήσεων μας. Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν άνθρωποι που έπεσαν θύματα κακοποίησης από τον σύζυγο, τη μητέρα ή τον πατέρα τους, αλλά γνωρίζουμε καλά ότι εμείς οι ίδιοι έχουμε κακοποιήσει πολύ περισσότερο τον εαυτό μας.

Ο Κριτής μέσα μας είναι ο πιο ανελέητος που υπήρξε ποτέ. Αν κάνουμε ένα λάθος μπροστά σε άλλους, προσπαθούμε να το αρνηθούμε και να το συγκαλύψουμε. Μόλις, όμως, βρεθούμε μόνοι, ο Κριτής βγαίνει στην επιφάνεια φέρνοντας μαζί του και την ενοχή, κι εμείς νιώθουμε ηλίθιοι, ανίκανοι, απορριπτέοι.

Όσο περισσότερο αγαπάμε τον εαυτό μας, τόσο λιγότερο τον κακοποιούμε. Η αυτοκακοποίηση προέρχεται από την απόρριψη του εαυτού και αυτή με τη σειρά της προέρχεται από μια εικόνα του τέλειου που ποτέ δεν μπορούμε να φτάσουμε. Το πρότυπο της τελειότητας που έχουμε δημιουργήσει είναι ο λόγος για τον οποίο απορρίπτουμε τον εαυτό μας — ο λόγος για τον οποίο δεν αποδεχόμαστε ούτε τον εαυτό μας ούτε τους άλλους όπως πραγματικά είναι.

Από το βιβλίο του Don Miguel Ruiz ''Οι Τέσσερις Συμφωνίες''-Εκδόσεις Διόπτρα