Ο τρόπος
σύνδεσης ανάμεσα στον εξωτερικό, φυσικό κόσμο του παρατηρήσιμου και του
εσωτερικού , πνευματικού κόσμου της σκέψης αποτελούσε πάντα πρόκληση για τους
επιστήμονες και τους φιλοσόφους. Πολλοί από εμάς πιστεύουμε ακόμη και σήμερα ,
ότι ο νους επηρεάζει ελάχιστα ή και καθόλου τον κόσμο της ύλης. Αν και θα
συμφωνούσαμε ότι ο υλικός κόσμος προκαλεί αποτελέσματα που επηρεάζουν το μυαλό
μας , πως μπορεί το μυαλό μας να προκαλέσει οποιαδήποτε φυσική αλλαγή στα απτά
πράγματα της ζωής μας; Ο νους και η ύλη φαίνονται να είναι δύο ξεχωριστές
οντότητες…
Ο μαθηματικός
και φιλόσοφος του 17ου αιώνα Ρενέ Ντεκάρτ ήταν υπέρμαχος του
μηχανικού μοντέλου του σύμπαντος , σύμφωνα με το οποίο το σύμπαν κυβερνάται από
προβλέψιμους κανόνες. Η μελέτη της ύλης
βρισκόταν υπό τη δικαιοδοσία της επιστήμης (πάντα ύλη, ποτέ νους) , ενώ
ο νους ήταν το όργανο του Θεού και επομένως η μελέτη αυτού ανήκε στη θρησκεία
(πάντα νους, ποτέ ύλη).
Στην ουσία ο
Ντεκάρτ ξεκίνησε ένα σύστημα ιδεών το οποίο επέβαλε τη δυαδικότητα στις έννοιες
του νου και της ύλης. Στη διαιώνιση των απόψεων του Ντεκάρτ συνέβαλαν οι
θεωρίες και τα πειράματα του Σερ Ισαάκ Νεύτωνα. Σύμφωνα με το νευτώνειο μοντέλο
κλασικής φυσικής , όλα τα αντικείμενα είναι ύλη. Η ενέργεια μπορεί να
ερμηνευτεί ως μια δύναμη που μετακινεί τα αντικείμενα ή αλλάζει τη φυσική
κατάσταση της ύλης.
Κατ’ επέκταση
τα έργα του Ντεκάρτ και του Νεύτωνα εδραίωσαν τη νοοτροπία ότι εφόσον η
πραγματικότητα λειτουργεί βάσει των αρχών της μηχανικής, ο άνθρωπος μπορεί να
επηρεάσει ελάχιστα την έκβαση των πραγμάτων , άρα η πραγματικότητα είναι
προκαθορισμένη.
Διακόσια χρόνια
μετά ο Αλβέρτος Αινστάιν διατύπωσε τη περίφημη εξίσωση Ε=mc2, την εξίσωση που άλλαξε τον κόσμο,
καταδεικνύοντας ότι η ενέργεια και η ύλη σχετίζονται σε τέτοιο βαθμό , που
είναι στην ουσία το ίδιο και το αυτό. Ουσιαστικά το έργο του απέδειξε ότι η ύλη
και η ενέργεια μπορούν να μετατραπούν η μία στην άλλη. Οι θεωρίες του
πυροδότησαν την έρευνα για την ακατανόητη συμπεριφορά του φωτός. Οι επιστήμονες
παρατήρησαν ότι το φως συμπεριφέρεται κάποιες φορές ως κύμα και άλλες φορές
συμπεριφέρεται ως σωματίδιο. Πως μπορεί το φως να είναι ταυτόχρονα κύμα και
σωματίδιο;
Γρήγορα έγινε
αντιληπτό ότι οι γνώσεις τους μέχρι τότε ήταν ελλιπείς ως προς το πιο βασικό
επίπεδο, στα σωματίδια- ηλεκτρόνια, πρωτόνια, νετρόνια κλπ. που
απαρτίζουν τα άτομα , τα οποία αποτελούν τα δομικά συστατικά όλων των φυσικών
σωμάτων.
Τα πιο
θεμελιώδη συστατικά του λεγόμενου φυσικού μας κόσμου είναι τα κύματα (ενέργεια)
και τα σωματίδια (ύλη) , ανάλογα πάντα με τη νοητική επίδραση του παρατηρητή.
Ένας απέραντος
αριθμός από πιθανές πραγματικότητες περιμένουν τον παρατηρητή.
Μέσα από
πειράματα γεννήθηκε ένας καινούργιος κλάδος της επιστήμης , η κβαντική φυσική.
Βιβλιογραφία:
«Σπάσε τη συνήθεια να είσαι ο εαυτός σου» Dr. Joe Dispenza
ΛΙΝΚ
ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΕΠΕ 2012