Η θλίψη έχει γίνει κάτι αξιοσέβαστο. Της έχουν δώσει χιλιάδες εξηγήσεις. Την έχουν κάνει δρόμο που οδηγεί στην αρετή, στη φώτιση, τη διαφυλάττουν ευλαβικά μέσα στις εκκλησίες και κάθε σπίτι της δίνει μεγάλη σημασία και την έχει καθαγιάσει.
Έχει γύρω της συμπάθεια, δάκρυα και ευχές. Κι έτσι η θλίψη συνεχίζεται. Την ξέρει κάθε καρδιά είτε είναι υποταγμένη σε αυτή είτε προσπαθεί να της ξεφύγει, πράγμα που της δίνει μεγαλύτερη δύναμη για να ανθίσει και να σκοτεινιάσει τη καρδιά. Η θλίψη, όμως , είναι ο δρόμος της αυτολύπησης με τις αμέτρητες αναμνήσεις του.
Η θλίψη έχει τις ρίζες της στη μνήμη , στα νεκρά πράγματα του χθες. Αλλά για μας το χθες είναι πάντα πολύ σπουδαίο, είναι η μηχανή που δίνει σημασία στη ζωή, είναι ο πλούτος της γνώσης, τα πράγματα που κατέχουμε. Η πηγή της σκέψης βρίσκεται στο χθες , σε όλα τα χθες που δίνουν νόημα σε μια ζωή γεμάτη θλίψη. Το χθες είναι η θλίψη και εάν δεν καθαρίσει ο νους από το χθες θα υπάρχει πάντα θλίψη. Δεν μπορείς να τη διώξεις με τη σκέψη γιατί η σκέψη είναι η συνέχεια του χθες και το ίδιο είναι όλες οι ιδέες και τα ιδανικά.
Η απώλεια του χθες είναι η αρχή της αυτολύπησης και η σκοτεινιά της θλίψης. Η θλίψη οξύνει τη σκέψη , αλλά η σκέψη θρέφει τη θλίψη. Η σκέψη είναι μνήμη . Η αυτοκριτική επίγνωση ολόκληρης αυτής της διαδικασίας ελευθερώνει χωρίς επιλογές το νου από τη θλίψη. Βλέποντας αυτό το πολύπλοκο γεγονός , χωρίς απόψεις, χωρίς επικρίσεις, έρχεται το τέλος της θλίψης. Πρέπει να μπει τέλος, χωρίς προσπάθεια , στο γνωστό, για να υπάρξει το άγνωστο.
Απο το βιβλίο ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Εκδόσεις Καστανιώτη Αθήνα 1996
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Άφησε το σχόλιο σου