Η αρρώστια προσπαθεί να με γιατρέψει

Μέσω της ασθένειας μιλάμε στον εαυτό μας. Βάζουμε το σώμα μας να μαρτυρήσει τι μας συμβαίνει: ο πόνος, η φλεγμονή, εκφράζουν εύγλωττα τα συναισθήματα μας. Μόνο που το εκάστοτε συναίσθημα μετατρέπεται σε σωματική αίσθηση: μπορεί να μας προξενεί φαγούρα, να μας τρώει, να είναι ένας υπόκωφος πόνος, αλλά τι είναι αυτό που μας προξενεί φαγούρα, τι μας τρώει και … σε τι αντηχεί ο πόνος;

Εμείς οι ίδιοι ζητάμε από το γιατρό να δώσει όνομα σε αυτό που αισθανόμαστε. Το γεγονός ότι έχει ένα όνομα μας καθησυχάζει. Η διάγνωση είναι μια απαραίτητη διαδικασία . Είναι όμως δίκοπο μαχαίρι: δίνοντας όνομα σε μια ασθένεια, βάζοντας της μια ετικέτα, διατρέχουμε το κίνδυνο να απομακρυνθούμε από το ζήτημα που μας θέτει. Το να αφεθούμε στο γιατρό μας είναι θεμιτό.  Άλλωστε είναι δουλειά του να μας βοηθήσει και να μας προστατεύσει. Αν όμως εγκαταλείψουμε την ευθύνη αυτού που νιώθουμε , αν η ασθένεια γίνει θέμα του γιατρού και μόνο, τι θα απογίνει το ζήτημα που θέτουμε στον εαυτό μας μέσω της ασθένειας;

Αντικαθιστώντας τις λέξεις με πόνο, χάνουμε την ουσία αυτού που προσπαθούμε να εκφράσουμε στον εαυτό μας. Το να καταλάβουμε τι ακριβώς θέλουμε να εκφράσουμε μέσα από την ασθένεια μας αποτελεί το πρώτο βήμα για τη θεραπεία.

Απόσπασμα από την εισαγωγή του βιβλίου «Η αρρώστια προσπαθεί να με γιατρέψει» 

Philippe Dransart Εκδόσεις Αιώρα.2010