Ακόμη και τώρα που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, γεννιέται σε κάποιο σημείο ένα παιδί με μια ατέλεια. Οι άνθρωποι αυτοί θα αντιμετωπίσουν μια καινούργια, αναπάντεχη, και πιθανόν ισοπεδωτική προσαρμογή , που θα απαιτήσει ίσως από αυτούς να αλλάξουν δραστικά το τρόπο ζωής τους. Τις ελπίδες τους για το μέλλον και τα σχέδια για την εκπλήρωση των ονείρων τους.
Μια ανικανότητα δεν είναι κάτι το επιθυμητό. Προκαλεί πόνο, κακουχία, στεναχώρια, δάκρυα, σύγχυση και τη δαπάνη χρόνου και χρήματος. Κάθε στιγμή που περνάει κάποιοι γίνονται ανάπηροι και κάποιοι άλλοι γεννιούνται έτσι.
Το βρέφος με εκ γενετής ατέλεια και ο ενήλικας που ακινητοποιείται κάποια στιγμή αργότερα στη ζωή του , θα περιοριστούν όχι τόσο από τη πραγματική αδυναμία, όσο από τη στάση της κοινωνίας απέναντι σε αυτή την αδυναμία. Η κοινωνία θα ορίσει την αδυναμία ως αναπηρία. Μια αδυναμία που μπορεί να γίνει δύναμη. Εξάλλου το σχέδιο ζωής κάθε ανθρώπου είναι μοναδικό, ξεχωριστό και υπάρχουν πάρα πολλά παραδείγματα ανθρώπων που έκαναν αυτή την αδυναμία , δύναμη.
Από την άποψη του κάρματος δεν υπάρχει δίκαιο και άδικο. Είναι αυτό που είναι. Ο άνθρωπος έχει έρθει σε αυτή τη ζωή για να εκπληρώσει ένα σχέδιο ψυχής και οι γονείς του. Ανεξάρτητα από το πόσοι ειδικοί θα εργαστούν με ανθρώπους που έχουν ειδικές ανάγκες στη διάρκεια ολόκληρης της ζωής του , κανείς από αυτούς δεν θα έχει πιο έντονη, ισχυρή, διαρκή και σημαντική επίδραση επάνω τους , όσο η οικογένεια τους.
Ευτυχώς ή δυστυχώς ο πρώτος και σημαντικότερος σύμβουλος θα είναι πάντα η οικογένεια. Ένα παιδί με ειδικές ανάγκες είναι άλλο ένα μέλος της οικογένειας και πάνω από όλα ένα παιδί. Δεν θα χρειαστεί ιδιαίτερο ταλέντο ή προσόντα από μια υγιή οικογένεια που έχει ένα παιδί με ειδικές ανάγκες.
Τα μέλη της θα χρειαστεί να επιδείξουν λίγο περισσότερο υπομονή, σθένος, επιμονή, γνώση και συνειδητότητα. Θα ανακαλύψουν τις ικανότητες τους, τα ιδιαίτερα ταλέντα τους , τη μεγάλη ευαισθησία τους , εάν αντιμετωπίσουν -το άτομο της οικογένειας με αδυναμία- ισότιμα. Να το αποδεχτούν με όλες τις δυνάμεις, τις ικανότητες αλλά και τις αδυναμίες του.
Υπάρχουν γονείς με ανεπαρκή πληροφόρηση, απομονωμένοι, που πάλεψαν με τη πραγματικότητα, την απογοήτευση, την απόγνωση και τα φαινομενικά ανυπέρβλητα εμπόδια και βγήκαν νικητές – μετατρέποντας τη διάψευση των ελπίδων τους σε σθένος, την απογοήτευση τους σε θάρρος, την απόγνωση τους σε ζωντανή ελπίδα. Ανακάλυψαν πως αυτό που έμοιαζε με ανυπέρβλητο εμπόδιο , δεν ήταν παρά το «σκαλί της επιτυχίας» στη πορεία τους. Κάνοντας αυτό, απέδειξαν τις τεράστιες δυνατότητες και το δέος της ανθρώπινης ύπαρξης.
Αποσπάσματα από το βιβλίο του Λεο Μπουσκάλια «Άτομα με ειδικές ανάγκες και οι γονείς τους» Εκδόσεις Γλάρος 1993
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Άφησε το σχόλιο σου