Πριν ακόμη γεννηθούμε , ο εσωτερικός μας ΘΕΟΣ έλκει την ψυχή μας προς το περιβάλλον και την οικογένεια που θα χρειαστούμε κατά τη διάρκεια αυτής της ζωής. Αυτή η μαγνητική έλξη και οι στόχοι της είναι προκαθορισμένα , αφ΄ ενός από εκείνα που δεν καταφέραμε ακόμη να αντιμετωπίσουμε με αγάπη και αποδοχή στις προηγούμενες ζωές μας και αφ΄ ετέρου από αυτά που οι μελλοντικοί μας γονείς πρέπει να λύσουν μέσα από εμάς.
Οι ψυχές μας επιλέγουν τους γονείς μας και τις συνθήκες γέννησης μας για συγκεκριμένους λόγους. Επιπλέον, όταν ερχόμαστε σε αυτή τη ζωή γνωρίζουμε ότι έχουμε να ζήσουμε ορισμένες εμπειρίες και να επουλώσουμε κάποια τραύματα, και έχουμε επιλέξει τους γονείς και το περιβάλλον που θα μας βοηθήσουν. Αυτός είναι ο λόγος που πολλές φορές παιδιά και γονείς έχουν τα ίδια τραύματα να επουλώσουν.
Γνωρίζουμε επίσης ότι πρέπει να μείνουμε σε επαφή με το πραγματικό εαυτό μας ενόσω ζούμε και μετατρέπουμε τις εμπειρίες της ζωής μας. Όλοι μας έχουμε την ίδια αποστολή – να βιώσουμε τις εμπειρίες της ζωής μας μέχρι να καταφέρουμε να τις αποδεχτούμε και να ανακαλύψουμε και να αγαπήσουμε τον εαυτό μας μέσα από αυτές.
Κάτι μας οδηγεί σε ανθρώπους και καταστάσεις που χρειαζόμαστε για να αναπτυχθούμε σύμφωνα με το μονοπάτι της ζωής μας , που επιλεχθήκαμε πριν γεννηθούμε.
Χρειάζεται να αποδεχτούμε τον εαυτό μας , τις εμπειρίες μας . Εάν συνεχίζουμε να αισθανόμαστε ένοχοι, ντροπιασμένοι, φοβισμένοι, να κρίνουμε τον εαυτό μας με οποιοδήποτε τρόπο, ή να δείχνουμε οποιουδήποτε άλλου είδους μη αποδοχή, προσελκύουμε ανθρώπους που θα μας κάνουν να ξαναζήσουμε την ίδια εμπειρία.
Η αποδοχή μιας εμπειρίας δεν σημαίνει ότι αυτή είναι η προτίμηση μας ή ότι συμφωνούμε με αυτή. Σημαίνει ότι επιτρέπουμε στον εαυτό μας να πειραματιστεί και να μάθει μέσα από την εμπειρία. Χρειάζεται ειδικότερα να μάθουμε να αναγνωρίζουμε τι είναι ωφέλιμο για εμάς και τι δεν είναι. Ο μόνος τρόπος να το μάθουμε είναι να αντιληφθούμε τις συνέπειες κάθε εμπειρίας.
Όταν αντιληφθούμε ότι μια εμπειρία μπορεί να έχει επιβλαβείς συνέπειες, αντί να κατηγορούμε τον εαυτό μας ή τους άλλους , πρέπει απλώς να δεχτούμε ότι την επιλέξαμε (ίσως ασυνείδητα) και έτσι μπορέσαμε να μάθουμε ότι δεν ήταν ¨έξυπνη¨ ή ωφέλιμη εμπειρία αλλά κάτι που δεν χρειάζεται να επαναληφθεί. Αυτό αποκαλούμε αποδοχή των εμπειριών που ζούμε.
Ακόμη και εάν πείτε «Δεν θέλω ποτέ να το ξαναπεράσω αυτό» , είναι πιθανό ότι θα επιστρέψει πάλι μέχρι να έχετε αποκτήσει την απαραίτητη πείρα και δύναμη θέλησης να το μεταβάλετε. Γιατί δεν το αντιλαμβανόμαστε τη πρώτη φορά που έρχεται; Επειδή το εγώ μας, υποβοηθούμενο από τις αντιλήψεις μας , στέκει εμπόδιο.
Βιβλιογραφία «Θεράπευσε τα τραύματα σου … και βρες ποιος είσαι» Lise Bourbeau Εκδ. Διόπτρα Ιανουάριος 2006
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Άφησε το σχόλιο σου